بچه های ســـــــــــــــــــــــرزمین من

به نام خداي بزرگ

كه پروانه را آفريد

به روي دو تا بال او

خط و خال زيبا كشيد

خـدايـي كـه با يـاد او

لب غنچه ها باز شد

نوك زرد بلبل از او

پر از شعرو آواز شد

خـدايـي كـه پرواز را

به گـنجـشـك آمـوخـتـه

لباسي هـم از جـنـس پـر

بــراي تــنــش دوخــتــه

خیلی خیلی سال پیش ، مردی به نام داریوش، پادشاه کشور ایران بود. در زمان او،

پیا مبری به نام د ا نیل زند گی می کرد. در آن زمان ، مردم دین های گوناگونی داشتند. اما دانیال، فقط خدا رامی پرستیدند. او خیلی مهربان بود . در همین، مردم او را دوست داشتند. اما نزدیکا ن شاه از دانیال بدشان می آمد . چو ن نمی خواستند کسی دوست مردم باشد. یک روز نزدیکان شاه پیش داریوش رفتند و به او گفتند شما باید فرمان بدهید که همه ی مردم ، فقط شاه را بپرستند . هرکس هم از این فرمان سر پیچی کرد او را به محل زندگی شیرها بیندازند داریش شاه از این فکر خیلی خوشش آمد برای همین دستور دادکه مردم فقط او را بپرستند. اما دانیال باز هم فقط خدا را می پرستید.

روزی نزدیکان شاه دانیال را در حال عبادت خدا دیدند. پیش داریوش شاه رفتند و به او گفتند که دانیال، از فرمان سرپیچی کرده است.

شاه هم دستور داد دانیال را در محل نگهداری شیرها بیندازند.

داریوش شاه کم کم فهمید که نزدیکانش او را گول زدند؛ برای همین نگران سلامت دانیال شد. ائ آن شب تا صبح نخوابید. بعد هم تا هوا روشن شد به سراغ دانیال رفت و فریاد زد: دانیال تو زنده ای؟آیا خدای تو مواظبت بوده است؟

دانیال گفت: بله من زنده هستم چون خداوند فرشته ای فرستاد تا دهان شیر ها را ببندد. داریوش شاه خیلی خوش حال شد. او با صدای بلند گفت: من از خدای دانیال متشکرم. از حالا به بعد ما باید خدای او را بپرستیم.

از آن روز به بعد همه ی مردم ایران خدا پرست شدند.